
ben
aŞık oLmayı biLmem ki anne
Hem nereden biLeceğim ki,
öğReten mi oLdu aŞkı?
tek baŞıma yaŞadım işte bir şeyLer,
hepSi bu!
acı çekmek dediLer aŞka,
bir de mutLuLuk dediLer.
o nasıL bir şey ki anne?
ben aŞk acısı-tatLısı şeyi
nasıL taDacağım,
nasıL tanıyacaĞım
bu deLi haLimLe?
baNa LeyLa'yı anLat,
Şirin'i anLat anne,
nasıL bekLemişLer sevdikLerini...
şimDi öyLe mi ya anne?
haNi ŞirinLer, LeyLaLar,
AsLıLar haNi neRede?
Mecnun gibi seven,
Kerem gibi yanan,
Ferhat gibi saDık oLan
kaLdı mı ki bu deviRde?
yaLanı öğRettiLer bana
aŞktan öNce.
yaLan çOk acı anne!
aŞk çOk mu tatLıymış ne?
öyLe okudum
kitapLardan, şiirLerden;
öyLe dinLedim büyükLerden.
eski aŞkLar nerede anne?
o güzeLLikLer,
o saf şeyLer...
mutLuLuk
şimDi neDen yOk bu aLemde?
masaLLarınLa büyüDüm,
Her şeyi onLardan öğRendim de,
biR aŞkı öğRenemedim anne!
ee gÖzümün önünde
bir öRnek yOk ki,
nasıL tutayım aŞkı akLımda
bu küÇük hafızam iLe?
ben
aŞık oLmayı biLmem ki anne...
çOk severim,
öNem veririm,
güvenirim tüm benLiğimLe.
ama insanoğLu bu,
oNu da kirLettiLer anne!
sevgiyi de yaktı yıktı zaLimLer;
küLLerini bıRaktıLar
küçücük eLLerime...
hayaLLerimLe,
güzeLLikLerimLe yaşarken dünyamDa,
gÖzümü bir açtım ki,
meğer her şey unutuLmuş;
mutLuLuk kaLmış hüLyada...
sen en iyisi
yiNe masaL anLat baNa anne.
Türk fiLmLerini izLeyeLim
seninLe yine eL eLe.
hayaLLer kuRayım,
sahneLere çıkayım ben düşLerimde.
kimSe biLmiyOr,
tanımıyOr aŞkı nasıLoLsa çevremde
eLbet ben de aŞkı tanımaDan
yaŞar giderim bu aLemde.
ama ben,
aŞık oLmayı hiÇ biLmem ki anne...
DivanEdebi
15 EKİM 2007